Cereus peruvianus

Od ponad 4 lat chlubą mojej kolekcji jest Cereus peruvianus. Reprezentacyjny okaz kształtem przypomina koronę drzewa. Uwielbia słoneczne kąpiele i wieczorne spryskiwanie wodą. Poniżej kilka słów na temat tego rodzaju.

Nazwa Cereus wywodzi się z łaciny, co w ojczystym języku oznacza świeca. Cereusy tworzą około 45 gatunków sukulentów z rodu kaktusowatych, wywodzą się z Ameryki Środkowej i Południowej. Wyróżnia je duże zróżnicowanie kształtów. Przybierają formy: wijące, płożące, wyprostowane, walcowate, ale też drzewiaste, czy krzewiaste. Cereusy zakwitają nocą, a okazałe kwiaty koloru białego lub kremowego zapylają ćmy i nietoperze. Kolor kwiatu ułatwia identyfikację nocnym owadom. Najbardziej znanymi są:

Carnegiea gigantea - Cereus olbrzymi, jest najwyższym przedstawicielem rodziny, osiąga wysokość 18 m. Po raz pierwszy zakwita w wieku około 75 lat.

Selenicereus grandiflorus - Cereus wielkokwiatowy, zwany królową nocy. Pochodzi z Wysp Morza Karaibskiego. Forma o cienkich łodygach posiada czepne korzenie. Wydaje zjawiskowe żółtawo-białe kwiaty o średnicy 30 cm, przepięknie pachnące wanilią. Czas kwitnienia obejmuje okres od nadejścia zmroku do świtu, czyli około 5 godzin.

Selenicereus pteranthus, zwany księżniczką nocy, ze względu na podobieństwo do poprzednika. Kwiaty księżniczki są mniejsze, ale liczniejsze.

Cefalocereus (cereus starczy) zwany głową starca, kaktus kolumnowy, rośnie na terenach Stanów Zjednoczonych i Meksyku, Brazylii i Ekwadoru. Szczyty roślin porastają białe włoski, tworząc gęste czupryny.

Cereus peruvianus – pochodzi z Boliwii, znany od 1753 roku, jest najbardziej rozpowszechnionym sukulentem wśród miłośników kłującego piękna. Przybiera formy drzewiaste. Niektóre okazy mają zielononiebieskawy korpus. Czerwonobrązowe ciernie Cereus peruvianus tworzą kępki na szczytach odnóży. Kwiaty osiągają średnicę 16 cm.

Jak przystało na ród kaktusowatych, Cereusy do właściwego rozwoju potrzebują dużego nasłonecznienia i dobrej wentylacji. Będą wdzięczne za spryskiwanie wodą. Każdej wiosny podłoże należy odżywić nawozem bogatym w potas. Przepadają za słońcem, dlatego dobrze zafundować im wakacje na dworze. Najlepiej czują się na gliniasto – żwirowym podłożu, nie są wrażliwe na nadmiar wody. Optymalna temperatura latem 14 – 25 stopni, a zimą nie więcej niż 20 stopni.

Cereusy przykuwają uwagę niepowtarzalnością kształtów i magią kwiatów do tego stopnia, że śpiewano o nich piosenki: „Zakwita raz, tylko raz biały kwiat.
Przez jedną noc pachnie tak, ach!
Przez taką noc Królowa Jednej Nocy ogląda świat”.

Tak śpiewały panie z mitycznej dziś grupy Alibabki. W błędzie jest ten kto kojarzy tekst z kwiatem paproci.

Cereusy posiadają także zastosowanie praktyczne w gospodarstwie domowym. Dostarczają smacznych owoców. Z pędów można uzyskać kwaskowaty sok, a z miąższu wartościowe pożywienie. Indianie plemienia Otomi stosując w diecie głównie przetwory z kaktusów dożywali w zdrowiu sędziwego wieku. Czerpiąc wiedzę od czerwonoskórych stworzono dietę odchudzająca X-guard, której dominującym składnikiem jest sok z kaktusów.

Z olbrzymich Cereusów kolumnowych pozyskuje się drewno do różnorodnych celów, np. drewno do wyrobu mebli. Rośliny wykorzystywane są do budowy ogrodzeń, żywopłotów wokół domostw. Suche pędy Cereusa nasycone tłuszczem służyły Indianom jako pochodnie.