Czy kaktusy mają wartość użytkową?

Okazuje się, że kaktusy już od wieków znajdowały praktyczne zastosowanie. Wykorzystywano je na wiele różnych sposobów: w budownictwie, lecznictwie, przemyśle spożywczym. Poniżej zamieszczam kilka ciekawostek na ten temat, które- mam nadzieję- zainteresują niejednego miłośnika kolczastych piękności.

Selenicereusy z rodzaju sukulentów uprawiane są dla celów farmaceutycznych, otrzymuje się z nich środek nasercowy. Carnegiea gigantea zawiera alkaloidy wykorzystywane w leczeniu reumatyzmu. Cereus repandus (Linnaeus) Miller jest wykorzystywany do leczenia biegunki. Z innych (np. ferkokaktusa) wykonuje się okłady.Wykorzystując sztywność i brak cierni u Lophophra williamsii używano ich do usztywniania np. złamanych kończyn.Lophophora łagodzi stany zapalne w stawach, jest pomocna w leczeniu cukrzycy.

Drewno starych Cereusów znalazło zastosowanie w budowie szałasów, ram okiennych i drzwiowych, a nawet mebli w bezleśnych regionach Ameryki Południowej. A z kolców robi się igły i szpilki.
Meksykańska wódka tequila produkowana jest ze sfermentowanego soku specjalnego gatunku tzw. agawy niebieskiej , (Agave tequilana). Do uzyskania 1 litra tequili potrzebne jest około 7 kg pina- rdzenia agawy, a więc z jednej rośliny uzyskuje się 60-100 litrów trunku. Często przed rozpoczęciem właściwego procesu gotowania pinas są wstępnie podgotowywane, aby usunąć woski, które mogą wpłynąć na gorzki smak soku. Właściwy proces gotowania ma na celu zmianę węglowodanów zawartych w roślinie w fermentowalne cukry oraz zmiękczenie pina, aby łatwiej oddała sok. Tradycyjnie pinas są wolno pieczone w specjalnych kamiennych lub ceglanych piecach przez 50-72 godzin w temperaturze 60-85°C – pozwala to zmiękczyć włókna i uniknąć karmelizacji cukrów. Więksi producenci skracają ten proces gotując pinas w nowoczesnych parowych autoklawach przez 8-14 godzin. Po ugotowaniu pinas smakują jak słodki ziemniak.

Kaktusy mogą być także łakociami. W Meksyku popularnymi słodyczami są Acitron- kandyzowane w cukrze trzcinowym kawałki Echinocactus.
Echinocactus ingens miały znaczenie religijne dla Indian- służyły jako stoły ofiarne tzw. Teocomit- święte patelnie.

Indianie zapoczątkowali na kaktusach hodowlę koszenili.Kwas karminowy- czerwony barwnik pozyskiwany z wysuszonych, zmielonych koszenili - czerwców kaktusowych Dactylopius coccus, żyjących w Meksyku był wysoko cenionym produktem znajdującym zastosowanie w przemyśle spożywczym. Hiszpanie rozwinęli hodowle koszenili, a ich eksport był jednym z głównych źródeł dochodów hiszpańskiego Meksyku. Po odkryciu farb anilinowych, hodowla straciła swoje znaczenie.

Niektóre gatunki opuncji (m.in. opuncja figowa) są uprawiane dla mięsistych jadalnych owoców. Pędy opuncji są używane na przetwory i na paszę.Uprawiane są w krajach o ciepłym klimacie m.in. jako rośliny żywopłotowe W warunkach środkowoeuropejskich uprawa okazów zimujących jest rzadko spotykana, ale możliwa. Do hodowli na zewnątrz nadają się w naszych warunkach gatunki: O. humifusa, O. comanchica, O. rhodantha, O. fragilis. Wytłoczony sok z O. ficus - indica wytwarza się ser opuncjowy, wyglądem przypomina piernik.